Ik ben opgeleid als sociaal geograaf, promoveerde op onderzoek naar kleinschalige industrie op het platteland van Indonesië en Guatemala, en ben daarna vijfentwintig jaar blijven werken op het snijvlak van maatschappelijk middenveld en lokaal bestuur. Als programmamanager Groene Schaalsprong bij Gemeente Utrecht. Als thematrekker kosten en financiering bij de VNG. Nu als projectleider warmtetransitie bij Gemeente Gooise Meren.
In Muiderberg help ik een bewonersinitiatief uiteindelijk te laten uitgroei tot een concreet plan voor een lokaal warmtenet. Dat soort processen lopen zelden recht. Ze lopen vast op geld, op vertrouwen, op het simpele feit dat bewoners en bestuur elkaars taal niet spreken. Mijn rol was niet de inhoud. Mijn rol was de ruimte waarin partijen elkaar weer konden vinden.
Ik was acht jaar voorzitter van Stichting Izen. Zen is voor mij niet een idee, het is iets waarin ik al vijftien jaar letterlijk zit. Aanwezig zijn zonder agenda. Zitten bij wat er is, zonder het meteen te willen oplossen. Dat is niet een vaardigheid, het is de plek waar ik al was, voordat ik besefte dat andere mensen daar ook naar op zoek waren.
Je hoeft de wereld waarin je werkt niet uit te leggen. Ik heb erin gezeten, in de vergaderingen waar bewoners en bestuur langs elkaar heen praten, in de dossiers die zes jaar stil kunnen liggen voordat er beweging in komt, in de druk om resultaat te tonen terwijl de werkelijkheid weerbarstig blijft.
Wat ik daarnaast meebreng, is de rust en wijsheid van een zenpraktijk: een niet op oplossingen gerichte, kalme aanwezigheid die ik al vijftien jaar oefen.
Waarom dit werk
Ik werk met ervaren, senior professionals in Nederlandse publieke en maatschappelijk organisaties.
Wie bij zulke organisaties werkt, doet dat nooit zomaar voor het inkomen of de carrière. Er zitten diepere drijfveren achter: engagement, het verlangen iets voor de maatschappij en de medemens te betekenen. Ik wil de mensen helpen die al jaren met overtuiging werken aan iets dat groter is dan zijzelf, maar voelen dat het gewicht van institutionele druk en compromis zwaarder is geworden, misschien wel te zwaar.
Wat doe je dan? Ze zijn niet hun kompas kwijt. Ze zijn alleen de verbinding ermee kwijtgeraakt. Je hoeft de wereld waarin je werkt niet uit te leggen. Ik heb erin gezeten, in de vergaderingen waar bewoners en bestuur langs elkaar heen praten, in de dossiers die zes jaar stil kunnen liggen voordat er beweging in komt, in de druk om resultaat te tonen terwijl de werkelijkheid weerbarstig blijft.
“Benieuwd of dit de ruimte is die je zoekt?”
Stuur me een bericht.
Een kort gesprek is genoeg om dat te weten.
