Je hebt collega’s. Een team. Een organisatie om je heen.
Waarom voel je je dan toch alleen?
Je snakt naar helderheid, naar ruimte.
Je wilt overzicht, grip krijgen op je werk, er om heen lopen, en nog eens,
wikken en wegen, maar de complexiteit is te groot, de ruimte te beperkt, de tijd tekort.
En je wilt resultaten, impact, voortgang maken.
Je bereidt je grondig voor op vergaderingen, legt de argumenten helder neer,
er lijkt iets te bewegen.
Maar nog voordat de dag voorbij is, is de energie alweer op zonder dat er echt iets bewogen heeft.
In je kriebelt een vraag die je niet helemaal toelaat:
waarom doe ik dit werk eigenlijk nog?
Je weet waarom het ertoe doet.
Je kunt het op dit moment alleen niet voelen.
Ruimte voor Zelfonderzoek is geen methode en geen programma.
Het zijn drie gesprekken met iemand die vijfentwintig jaar in dezelfde wereld heeft gewerkt,
die de taaiheid van bureaucratie kent,
de politieke dynamiek, de taal van de instituties en de systeemwereld.
Je hoeft hier niets uit te leggen.
We beginnen meteen waar je bent.
Martin Klapwijk werkte vijfentwintig jaar op het snijvlak van maatschappelijk middenveld en lokaal bestuur.
Wat hij daar leerde, brengt hij nu mee de gesprekskamer in,
samen met de wijsheid uit zijn Zen-beoefening:
aanwezig zijn bij wat er is.
“Martin is sober in zijn taal,
maar alle woorden zijn raak.”
— persoonlijk gecoachte vriend
“Martin kan je verder brengen in je werk, maar belangrijker nog;
in hoe jij in je werk staat, ten opzichte van je collega’s en ten opzichte van jezelf.
Dat is uiterst waardevol. Dat laatste doet hij veelal vanuit zijn Zen-werk –
waarbij hij je vragenderwijs uitdaagt tot nieuwe inzichten te komen.
Zijn rust en balans zijn daarbij heel prettig.”
— voormalig collega uit de publieke secor
Wil je eerst weten of dit iets voor jou is?
Lees “De zwaarte die je nog niet hebt benoemd”.
“Benieuwd of dit de ruimte is die je zoekt?”
Stuur me een bericht.
Een kort gesprek is genoeg om dat te weten.
